Ineenstorting thuiszorg nabij

Op het Thuiszorg-blog een aardig bericht over de aanstaande totale ineenstorting van de thuiszorg (dat zijn mijn eigen woorden). En dat terwijl thuiszorg in principe een groeimarkt is.

Een volledig nieuwe structuur is wat Lex Tabak bepleit, en wat inmiddels onvermijdbaar lijkt. Zelf pleitte ik daar ook al eens voor n.a.v. van het aangekondigde faillissement van Amsterdam Thuiszorg, dat nu toch nog even in een andere setting mag voortploeteren.

Het is triest en hoopvol tegelijk, en een logisch gevolg van marktwerking. En steeds denk ik maar dat deze ontwikkeling een zegen is omdat het volop kansen biedt voor nieuwe initiatieven en nieuwe structuren.
Natuurlijk blijft het nog jaren enorm onrustig in de sector, en natuurlijk zal het overslaan naar andere sectoren binnen de zorg, de verpleeghuizen waarschijnlijk als eerste. Maar als de stofwolken eenmaal zijn opgetrokken zou er best wel eens iets heel moois kunnen staan. Iets moois waarin de klant een veel centralere plaats inneemt dan nu het geval is.

Nog meer laatjenietkisten

Ik kom nog even terug op mijn linkbespreking van laatjenietkisten. Want ik kreeg er een uitvoerige reactie op.

Het weblog blijkt inderdaad een particulier initiatief, namelijk van Frans Brekelmans. De misstanden die op het weblog worden gemeld worden door Frans gebruikt om de publiciteit te zoeken. Met als uiteindelijk doel natuurlijk om een cultuurverandering in verpleeghuizen teweeg te brengen.
Om zijn inspanningen kracht bij te zetten heeft hij zich inmiddels verzekerd van de hulp van 2 juristen, een apotheker en een verpleegkundige.

Ouderenzorg in de rode cijfers

Frank Wolterink heeft op het C3blog een lezenswaardige blogpost gepubliceerd over de rode cijfers van veel ouderenzorgorganisaties.
Dat zal ik hier dus niet herhalen. Maar de conclusie lijkt: Bezuinigen is het adagium!

Toch vraag ik me af: Is de “zorgkloof” alleen maar een financiële kloof of ook nog iets anders?

Linkbespreking SBO zorgevenementen

Het Studiecentrum voor Bedrijf en Overheid (SBO) organiseert congressen en cursussen o.a. op zorggebied. Uiteraard ben ik vooral geïnteresseerd in de evenementen die gaan over zorgmarketing en zorgcommunicatie. Zoals in juni 2008 het congres “Toekomst van de Ouderenzorg”.

In ruil voor enige promotionele aandacht ontving ik de syllabus van dit congres. Tot mijn vreugde zag ik dat de marketing van verpleeghuizen, verzorgingshuizen en thuiszorginstellingen behoorlijk wat aandacht kreeg op het congres. Ik ben van plan de komende tijd op enkele onderwerpen in te haken.

Eerder schreef ik een blogpost naar aanleiding van het verslag dat Ilona van Meegen van deze dag maakte.
Het zou leuk zijn als ook andere bezoekers van het congres iets over deze dag willen vertellen op dit blog. Ik ben benieuwd naar uw ervaring.

Linkbespreking laatjenietkisten

Het weblog laatjenietkisten fungeert als een meldpunt van missstanden in de ouderenzorg.
Omdat klanttevredenheid de basis is van alle lange termijn relaties tussen organisaties en hun klanten ben ik geïnteresseerd in wat er zoal fout gaat. Ook in wat er goed gaat trouwens, maar daarvoor dient dit meldpunt niet.

Laatjenietkisten is volgens mij een particulier initiatief, maar daarover is het blog niet duidelijk. Ook niet over wat men met de klachten doet. Niettemin biedt het nuttige achtergrondinformatie.

Verpleegkundigen schamen zich

Te veel verpleeghuizen kunnen geen verantwoorde zorg meer bieden doordat ze bezuinigen op hun personeel. Familie die zich daarover beklaagt, wordt afgescheept door het management. Managers weten niet wat zich afspeelt op de werkvloer en zijn vooral bezig met bureaucratische verplichtingen.

Dat zegt Marian Kaljouw, de voorzitter van V & VN, de beroepsvereniging die 400.000 verpleegkundigen en verzorgenden vertegenwoordigt. ‘Wij schamen ons heel diep dat we niet de zorg kunnen bieden die we willen. Maar we staan met de rug tegen de muur en dat zijn we zat.’
Kaljouw reageert op de recente negatieve berichtgeving over verpleeghuizen. In anderhalve week tijd stelden drie tv-programma’s de falende zorg aan de kaak. Terecht, meent ze. Familieleden zijn zo verontrust dat ze een landelijke stichting voorbereiden.
De vakbonden waarschuwden een paar maanden geleden al voor het effect van de bezuinigingen. Volgens Kaljouw voelt het personeel zich gemangeld tussen de steeds zwaardere zorg en een groot gebrek aan collega’s. Er is meer geld nodig, zegt ze, om de zorg te kunnen bieden.

Ze signaleert schaarste aan personeel, maar ziet ook dat hoogopgeleide werknemers worden ingeruild voor laaggekwalificeerd personeel. In veel huizen kan de basiszorg, zoals toezicht in de huiskamers en hulp bij toiletbezoek, al niet worden gerealiseerd. ‘Slechte zorg is allang geen incident meer.’
Bron: Volkskrant

Een vriendin van ons is verpleegkundige in Den Haag. Ik sprak haar 2 weken geleden en ik was geschokt door wat ze mij vertelde. En ik mag wel zeggen dat dat naadloos aansluit bij het Volkskrant-artikel.
Ze vertelde dat ze steeds meer allochtone collega's krijgt (veelal afkomstig uit uiteenlopende Afrikaanse landen) die gebrekkig Nederlands spreken. Dat leidt niet alleen tot misverstanden, maar soms ook tot ronduit gevaarlijke situaties als het bijvoorbeeld medicijnen betreft.
Om over de culturele kloof met de oer-Hollandse vooroorlogse generatie bewoners maar niet eens te spreken. Triest, erg triest...

Is hier nog een oplossing voor? Als u het weet mag u het zeggen.