Apothekers luiden noodklok. Net goed!

Apothekers luiden noodklok lees ik gisteren op Zorgvisie.nl
4 op de 10 apothekers verwacht binnen korte tijd ernstige financiële problemen te krijgen. Faillissementen worden niet uitgesloten. De belangenorganisatie van apothekers, KNMP, heeft dat bekendgemaakt.
De KNMP zegt zeer serieuze signalen te ontvangen dat bepaalde geneesmiddelen na 1 juni niet meer leverbaar zullen zijn. Het zou gaan om veelgebruikte cholesterolverlagers en antidepressiva. Prijzen van merkloze geneesmiddelen zijn soms gedaald met 80% tot 94%. De KNMP verwacht dat de marges zo smal worden dat de leveranciers de medicijnen niet eens meer naar de apotheken kunnen vervoeren. “De patiënt gaat daar dus ook last van krijgen”, voorspelt een woordvoerder. Bla, bla…

Prijzen van merkloze geneesmiddelen dalen soms wel 80% tot 94%!!! Ja, u leest het goed. Ik voel me behoorlijk gepakt als klant. Want volgens mij betekent dat dat consumenten direct of indirect al die jaren veel en veel te veel betaalden.
Nou gun ik fabrikanten en apothekers hun winst hoor, daarover geen misverstand. Maar ga nu niet ineens lopen piepen en noodklokken luiden. Als je met dit soort winsten inmiddels nog geen buffer hebt opgebouwd dat ben je niet slim bezig geweest.

Gezondheidscentra

Ik sprak een apotheker, en kreeg een rondleiding door zijn zaak. Hij liet mij ook zien hoe hij momenteel een medisch centrum bouwt, zoals die her en der als paddestoelen uit de grond schieten.
Hij ziet voor het centrum een belangrijke regionale functie weggelegd, maar denkt - logisch - ook aan zijn eigen toekomst. Want wat is makkelijker voor een klant als hij na een bezoekje aan de huisarts direct zijn medicijn kan meenemen. Op deze wijze lijkt de apotheker dus voor langere tijd verzekerd van een stabiele inkomstenbron.

Het feit dat artsen, apothekers en paramedici bij elkaar gaan zitten is niet alleen fijn voor klanten maar ook goed voor de (para)medici zelf. Men voorziet elkaar van klanten, er vindt onderlinge kruisbestuiving plaats, er ontstaan nieuwe ideeën en samenwerkingsvormen. Ook ziekenhuizen en andere zorginstellingen creëren vooruitgeschoven posten. Handig bij eventuele doorverwijzingen, want ook ziekenhuizen moeten straks vechten voor hun klanten.

In alle opzichten een interessante ontwikkeling. Ik ben vooral benieuwd hoe het verder gaat met degenen die alleen overblijven. Hoe lang houden die dat vol? Leggen die op den duur het loodje, stoppen ze met hun activiteit? Want dat de clusters steeds groter en machtiger worden, ligt voor de hand.
Denkt u ook niet?